1- انتخابات امریکا فردا برگزار می‌شود. باعث تاسف است که باید تا این حد ذهن جامعه ما معطوف به نتایج این انتخابات شود. البته بخشی از این توجه طبیعی است، زیرا ترامپ به عنوان رییس بزرگ‌ترین قدرت اقتصادی جهان، در چهار سال گذشته نظام جهانی را دستخوش تغییر کرده است و منافع و زیان‌های زیادی را متوجه افراد و کشورها کرده که هر کس برحسب موقعیت خود مخالف یا موافق سیاست‌های اوست و ایران نیز از این قاعده مستثنا نیست.

تقریبا گرایشی شدید نسبت به بازخوانی تاریخ چهار یا حتی شش دهه گذشته به وجود آمده است.

​احتمالا قضیه ملانصرالدین و پسرش و خرش را شنیده‌اید که هر طور سوار می‌شدند مردم یک ایرادی می‌گرفتند.

سیاست‌ها و پیشنهادهای اصولگرایان درباره امور کشور واجد چه ویژگی‌هایی است؟ ویژگی‌هایی که فراتر از جزییات این سیاست‌ها و رویکردهای آنان باشد، کدام است؟

​پس از شیوع کرونا و ابتلای عمومی به کووید-19 یکی از پرسش‌هایی که مطرح شد این بود که تاثیر این بیماری بر دینداری مردم در ایران و جهان چیست؟ البته اعتقاد به دینداری در جهان و ایران دچار تحول شده است.

آقای مکرون، رییس‌جمهور فرانسه اولین کسی بود که پس از حادثه بیروت وارد این شهر شد

برای تحلیل علت تعمیق شکاف میان مردم و سیاستگذار، ابتدا باید ماهیت رابطه مردم با حکومت را بررسی کنیم. رابطه مردم با حکومت در ایران یک رابطه قراردادی به معنی دقیق کلمه و یک رابطه کارفرما-کارگزاری به شکل ماهوی نیست.

پیش‌تر عوامل تولید به‌طور سنتی شامل کار، زمین و سرمایه فیزیکی و مالی محسوب می‌شدند. ولی دو عامل مهم دیگر نیز باید به آنها اضافه کرد. اطلاعات و سرمایه اجتماعی. امروز سهم اطلاعات بسیار مهم‌تر از عوامل دیگر شده است؛ ولی در این میان اهمیت سرمایه اجتماعی به علت آنکه کمتر در معرض مبادله قرار می‌گیرد، فراموش می‌شود.

در باره مجلس و انتخابات آن سخن بسیار است. از جمله اینکه برخی معتقدند که احراز صلاحیت و شیوه عمل هیأت‌های نظارت منطبق بر قانون نیست.

انتشار یک فیلم کوتاه از یک روحانی که در حال آتش زدن کتاب مرجع پزشکی مدرن است، بازتاب‌های گوناگون و تندی داشت. مقامات وزارت بهداشت، افراد و گروه‌ها و بویژه برخی از روحانیون اعتراض کردند. بنده گمان می‌کنم که این اعتراض‌ها وجاهت چندانی ندارد و به تعبیر دیگر ناشی از طرح نادرست صورت مسأله است.

اعتراضات آبان‌ماه از حیث اندازه خشونت و تخریب برای همه تعجب‌آور بود.

می‌گویند حشره‌ای را که به صورت جهشی حرکت می‌کرد، در یک وضعیت آزمایشی قرار دادند. آن حشره برای پریدن مقدار معینی ارتفاع می‌گرفت، مثلا ۱۰ سانتی‌متر. در وضعیت آزمایشی سقف شیشه‌ای روی حشره قرار دادند که اندازه پرش آن را تا ۵ سانتی‌متر محدود می‌کرد و پرنده هنگامی که می‌پرید به سقف می‌خورد و حرکت آن دچار اختلال می‌شد. کم‌کم حشره یاد گرفت که پرش‌های زیر ۵ سانتی‌متر انجام دهد که دچار مشکل نشود. پس از این مرحله سقف را برداشتند، ولی حشره هیچ‌گاه دیگر بالاتر از ۵ سانتی‌متر جهش نکرد!

بخشی از گزارش دادستان درباره قتل خانم استاد، به وضعیت شخصیتی متهم اختصاص داده شده‌ و درباره آقای نجفی آورده است که: «پس از ازدواج دوم با مقتوله یک فقره اقدام به خودکشی ناموفق در هتل لاله با خوردن ۲۰ عدد قرص کلونازپام در سال ۱۳۹۷ می‌کند که به بیمارستان شهید رجایی منتقل که نجات پیدا می‌کند که انگیزه او همین مشکلات خانوادگی و شرایط جنجالی زندگی با مقتوله بوده است.»

پس از انتشار دیدگاهم درباره‌ی بی‌فایده بودن مذاکره به مفهومی که ترامپ تعریف می‌کند در شرایط کنونی که نوشته‌ها و گفته‌های‌ آن در این کانال موجود است، با برخی واکنش‌ها مواجه شدم، چه در فضای عمومی، چه در فضای خصوصی و یا در دیدارهای رودررو این واکنش‌ها وجود داشت. برخی با تکه‌پرانی و جملات کوتاه قصد رد آن نگاه را داشتند برخی پرسش داشتند برخی تکمیل و تصحیح نمودند و بیشتر افراد نیز موافق کلیت تحلیل بودند.

​ترور یک روحانی در همدان از سوی اوباش اتفاقی مهم بود که باید مورد توجه کافی قرار گیرد. هرچند قصد ندارم که هر اتفاقی را به سرعت به پای بخشی از جناح اصولگرا بنویسم، ولی در این مورد خاص و به علل گوناگون مجبوریم که چنین اتهامی را متوجه آنان کنیم.

«دنیای‌اقتصاد» این موضوع را به‌عنوان پرونده در دستور کار خود قرار داده که چرا جریان چپ دوباره در دانشگاه زنده شده است؟ با توجه به اینکه این روزنامه به نحوی سخنگو یا بازتاب‌دهنده اصلی نگاه لیبرال یا اقتصاد بازار است، بنده بخش اصلی پاسخ و تحلیل خود را روی همین ویژگی روزنامه متمرکز می‌کنم.

​اغراق نیست اگر گفته شود ویژگی یک جامعه مدرن تابع کمیت و کیفیت و رواج و اثرگذاری نقد است. نقدی که هیچ مرزی نمی‌شناسد و تمام حوزه‌ها را در برمی‌گیرد.

​به سفارش اتاق بازرگانی تهران مطالعه‌ای درباره اعتماد میان بخش خصوصی و دولت انجام شد که بنده نیز در انجام آن مشارکت داشتم. نتیجه آن به‌صورت کتاب و تحت همین عنوان «اعتماد؛ سرمایه فراموش‌شده» از سوی اتاق بازرگانی در تابستان ۱۳۹۶ منتشر شده است.

اعتراضات و جنبش‌های کارگری در ایران ابعاد جدیدتری پیدا کرده است. ماهیت این اعتراضات چیست؟ ریشه آن در کجاست؟ و ظرفیت آنها برای تبدیل شدن به اعتراضات عمومی چه اندازه است؟ اینها و پرسش‌های دیگری پیرامون این اعتراضات وجود دارد، از جمله اینکه تا چه اندازه سازمان‌یافته است؟

​هنگامی که قانون منع به کارگیری بازنشستگان در مجلس تصویب شد، بسیاری از ناظران از جمله نویسنده این یادداشت از آن استقبال کردند. در حقیقت این قانون قابل دفاع است، اجرای مفاد آن حتی نیازی هم به این قانون نداشت، بلکه مدیران حکومتی باید در عمل آن را اجرا می‌کردند، چرا که منطق بازنشستگی حکم می‌کند که فرد از نظام اداری بیرون رود. حتی نوعی سوءاستفاده در بی‌توجهی به این منطق وجود دارد. افراد با ۲۵ یا ۳۰ سال سابقه کار بازنشسته می‌شوند و در برخی موارد حقوق کامل خود را می‌گیرند و دوباره به کار برمی‌گردند و برخی نیز بدون پرداخت بیمه حقوق می‌گیرند.

​[اکنون که شورای شهر تهران درگیر انتخاب سومین شهردار برای تهران شده است و در صورت تایید صلاحیت؛ آقای حناچی به‌عنوان سومین انتخاب آنان، مسوولیت شهرداری تهران را به عهده خواهد گرفت و در صورت عدم تایید، نمی‌دانم چه اقداماتی انجام خواهند داد و آیا نفر بعدی را برمی‌گزینند و اگر بلی، او کیست؟]*

​آیا مشکلات اقتصادی می‌تواند زمینه‌ساز مشکلات و بحران‌های سیاسی و اجتماعی شود؟ این زمینه‌سازی از چه مجراهایی ممکن است و بحران‌های احتمالی دارای چه ابعادی است؟ این پرسشی است که به‌طور خلاصه در این یادداشت به آن پاسخ داده خواهد شد.

​۱ـ اولین و شاید مهم‌ترین نکته آن بود که آقای روحانی به روشنی متوجه شد در صورت اجرای این تهدید که ناگفتنی‌ها را خواهم گفت، با دو مشکل اساسی مواجه خواهد شد. مشکل اول تقابل به مثل طرف مقابل با او بود. البته در این تقابل، به‌طور قطع مجلس و نمایندگان سوال‌کننده بازنده نبودند. چرا؟